Wpływ sitagliptyny na układ sercowo-naczyniowy w cukrzycy typu 2 cd 7

Rak trzustki również był rzadki i występował częściej w grupie placebo, ale znowu różnica nie była znacząca. Obserwacja, że leczenie sitagliptyną nie wiązało się ze zmianą częstości występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych w okresie długoterminowym, jest zgodna z wynikami krótkoterminowych badań klinicznych nad innymi inhibitorami DPP-4, w tym saksagliptyną i alogliptyną. Ocena wyników naczyniowych u pacjentów chorych na cukrzycę z trombolizą w zawale mięśnia sercowego 53 (SAVOR-TIMI 53) oraz badanie wyników leczenia sercowonaczyniowego za pomocą badania dotyczącego alogliptyny versus standardu opieki (EXAMINE) wykazały, że leki te nie uległy zmniejszenie liczby poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych.9,10 Jednak wyniki badania SAVOR-TIMI 53 wykazały nieoczekiwaną nadwyżkę hospitalizacji z powodu niewydolności serca w grupie otrzymującej saksagliptynę (współczynnik ryzyka, 1,27, 95% CI, 1,07 do 1,51) .8 Badanie EXAMINE wykazało nieistotną nierównowagę liczbową w hospitalizacji z powodu niewydolności serca w grupie alogliptyny w porównaniu z placebo (współczynnik ryzyka, 1,19; 95% CI, 0,90 do 1,58), ale brak zaburzeń równowagi w analizie post hoc złożonej hospitalizacji w przypadku niewydolności serca lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych16. W przeciwieństwie do tego, w naszym badaniu stwierdziliśmy, że częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca nie różniła się między obiema grupami. Przyczyny braku sygnału o niepowodzeniu niewydolności serca w naszym badaniu w porównaniu z poprzednimi próbami środków DPP-4 mogą dotyczyć różnic u pacjentów, którzy zostali zapisani, w opiece podstawowej, która została dostarczona, lub w zapisie i definicji zdarzeń związanych z niewydolnością serca lub z wewnętrznymi różnicami farmakologicznymi między inhibitorami DPP-4, lub może po prostu przedstawiać grę losową we wcześniejszych ustaleniach.
Nasze badanie zostało zaprojektowane, uruchomione i przeanalizowane wyłącznie przez DCRI i University of Oxford DTU, a tylko członkowie Rady ds. Monitorowania danych i bezpieczeństwa mieli dostęp do niezaślepionych wyników lub danych dotyczących skuteczności przed blokadą bazy danych. Continue reading „Wpływ sitagliptyny na układ sercowo-naczyniowy w cukrzycy typu 2 cd 7”

Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym

Daclizumab o wysokiej wydajności (HYP) to humanizowane przeciwciało monoklonalne, które wiąże się z CD25 (podjednostka alfa receptora interleukiny-2) i moduluje sygnalizację interleukiny-2. Nieprawidłowości w sygnalizacji interleukiny-2 są zaangażowane w patogenezę stwardnienia rozsianego i innych zaburzeń autoimmunologicznych. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane aktywnie badanie III fazy z udziałem 1841 pacjentów z rzutowo-remisyjnym stwardnieniem rozsianym w celu porównania daclizumabu HYP, podawanego podskórnie w dawce 150 mg co 4 tygodnie, z interferonem beta-1a, podawanym domięśniowo. w dawce 30 .g raz w tygodniu, do 144 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była roczna stopa rzutów.
Wyniki
Roczny wskaźnik nawrotów był niższy w przypadku daclizumabu HYP niż w przypadku interferonu beta-1a (0,22 vs 0,39, 45% niższego wskaźnika z daclizumabem HYP; P <0,001). Liczba nowych lub świeżo powiększonych zmian hiperintensywnych w obrazowaniu rezonansem magnetycznym ważonym metodą T2 (MRI) przez okres 96 tygodni była niższa w przypadku daclizumabu HYP niż w przypadku interferonu beta-1a (4,3 vs. Continue reading „Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym”

Faza 3 Badanie Sebelipazy Alfa w niedoborze lipazy kwasu liposomalnego cd 7

Dalsza redukcja w czasie w poziomie cholesterolu LDL między 20 a 36 tygodniem jest podobna do wyników długotrwałego badania dawkowania sebelipazy alfa.9 Przejściowe bezobjawowe zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi i stężenia trójglicerydów obserwowano podczas pierwszych 2 do 4 tygodnie stosowania sebelipazy alfa. Obserwacje te są zgodne z wynikami wcześniejszych badań klinicznych sebelipazy alfa i są prawdopodobnie związane z mobilizacją cholesterolu i trójglicerydów do krążenia z hydrolizy nagromadzonego substratu w tkankach.6,8 Infuzje z sebelipazą alfa nie wywoływały reakcji wymagających rutynowej premedykacji. Jeden pacjent leczony sebelipazą alfa nie ukończył okresu podwójnie ślepej próby, ponieważ dawkowanie zostało wstrzymane do czasu dalszego badania reakcji związanych z infuzją. Ten pacjent pomyślnie wznowił terapię w okresie otwartej etykiety. Miano przeciwciał przeciw-lekowi rozwinęło się u kilku pacjentów i było na ogół niskie i przemijające, bez widocznego wpływu na odpowiedź na leczenie lub profil bezpieczeństwa, w tym reakcje związane z infuzją.
Nasze badanie ma kilka ograniczeń. Heterogenne zdarzenie i tempo postępu choroby oraz w przeważającej mierze populacja pediatryczna wykluczały ocenę niektórych wyników badań klinicznych, takich jak długotrwały rozwój choroby wątroby, zdarzenia sercowo-naczyniowe i śmiertelność. Continue reading „Faza 3 Badanie Sebelipazy Alfa w niedoborze lipazy kwasu liposomalnego cd 7”

Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym cd..

Ta analiza obejmowała nawroty i czas w trakcie badania do najwcześniejszego z następujących okresów: początek alternatywnego leczenia stwardnieniem rozsianym, 180 dni po otrzymaniu ostatniej dawki lub zakończenie okresu leczenia. Drugorzędowe punkty końcowe zostały uszeregowane według kolejności (w kolejności podanej powyżej) i zostały przetestowane przy użyciu sekwencyjnej procedury zamkniętego testowania. Jeśli porównanie nie było znaczące (na poziomie istotności 0,05), wszystkie punkty końcowe o niższej pozycji nie zostały uznane za statystycznie istotne w ramach procedury zamkniętego testowania.
Ujemny model dwumianowej regresji, z korektą dla wyjściowej objętości zmian hiperintensywnych na obrazach ważonych T2, historii stosowania interferonu beta i wieku, zastosowano do oceny liczby nowych lub świeżo powiększonych zmian hiperintensywnych na obrazach ważonych T2 w tygodniu 96 w porównaniu do linii bazowej. Analiza została oparta na obserwowanych danych przed przejściem do alternatywnego leczenia stwardnienia rozsianego. Model proporcjonalnego hazardu Coxa został wykorzystany do analizy odsetka pacjentów, którzy nie mieli nawrotu choroby i do czasu do progresji niepełnosprawności. Modele skorygowano dla historii stosowania interferonu beta, wieku, wyjściowej wartości EDSS i wyjściowego wskaźnika nawrotów (tylko analiza nawrotów). Continue reading „Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym cd..”

Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym.

Komitet doradczy i niezależna rada monitorująca dane i bezpieczeństwo zapewniły nadzór nad nauką we współpracy ze sponsorami. Dane zostały zebrane przez badaczy, zostały przeanalizowane przez sponsorów i pozostały poufne podczas badania. Wszyscy autorzy byli zaangażowani na każdym etapie opracowania manuskryptu, podjęli decyzję o przesłaniu manuskryptu do publikacji i ponoszą odpowiedzialność za dokładność i kompletność danych i analiz. Pierwsza wersja manuskryptu została napisana przez pierwszego i ostatniego autora, a pomoc medyczna została opłacona przez sponsorów. Sponsorzy dokonali przeglądu i dostarczyli opinie na temat rękopisu autorom, którzy mieli pełną kontrolę redakcyjną rękopisu. Badanie zostało przeprowadzone i zgłoszone z zachowaniem wierności protokołowi badania, który jest dostępny pod adresem. Pacjenci
Kluczowe kryteria kwalifikacyjne obejmowały potwierdzoną diagnozę nawracająco-ustępującego stwardnienia rozsianego (zgodnie z kryteriami McDonald a z 2005 r. Continue reading „Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym.”

Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma..

Zgodnie z poprawką do protokołu badania pacjenci bez progresji choroby mogą udzielić drugiej świadomej zgody i kontynuować terapię po 26 cyklach. Ibrutynib został wstrzymany, jeśli wystąpiły następujące efekty hematologiczne: liczba neutrofilów mniejsza niż 500 na milimetr sześcienny lub liczba płytek krwi mniejsza niż 25 000 na milimetr sześcienny lub mniejsza niż 50 000 na milimetr sześcienny z krwawieniem. Ponadto, ibrutinib był wstrzymywany, jeśli pacjent miał nudności o stopniu 3 lub wyższym, wymioty lub biegunkę, lub niehematologiczne efekty toksyczne stopnia 3 lub wyższego. Terapia Filgrastimem lub transfuzje były dozwolone. Po wstrzymaniu podawania ibrutinibu po raz pierwszy dozwolone było ponowne leczenie w pełnej dawce po odzyskaniu przez pacjenta skutków toksycznych. Następnie, po wystąpieniu kolejnych zdarzeń, konieczne było zmniejszenie dawki do 280 mg, a następnie do 140 mg i na koniec przerwanie badania. W poprawce do protokołu badania zalecono, aby w celu zminimalizowania ryzyka krwawienia, lek należy wstrzymać na 3 do 7 dni przed i na do 3 dni po przewidywanej inwazyjnej procedurze. Continue reading „Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma..”

Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma.

Odkrycia te potwierdzają ważną rolę mutacji somatycznych MYD88 i CXCR4 w patogenezie nowotworów.7 Przeprowadziliśmy prospektywne, wieloośrodkowe badanie ibrutynibu. Oceniliśmy bezpieczeństwo i skuteczność, a także wpływ mutacji MYD88 i CXCR4 na odpowiedzi u pacjentów, którzy otrzymali wcześniej leczenie makroglobulinemii Waldenströma.
Metody
Przestudiuj nadzór i projekt
Badanie to przeprowadzono w trzech ośrodkach (Dana-Farber Cancer Institute, Memorial Sloan Kettering Cancer Center i Stanford University Medical Center). Zapisy rozpoczęły się 23 maja 2012 r., A zakończyły się 13 czerwca 2013 r. Ostatnia aktualizacja oceny i przeżycia pacjentów miała miejsce 19 grudnia 2014 r. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę po zatwierdzeniu badania przez komisje przeglądowe instytucji w trzech badaniach. witryny. Continue reading „Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma.”

Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd..

Niezależny, centralny przegląd patologiczny potwierdził, że wszyscy pacjenci spełnili kryteria diagnostyczne dla makroglobulinemii Waldenströma.1 Podstawowe cechy pacjentów wymieniono w Tabeli 1. Status mutacji nowotworu MYD88L265P określono u wszystkich 63 pacjentów, a status mutacji nowotworu CXCR4WHIM określono u 62 pacjentów. MYD88L265P był obecny u 56 pacjentów (89%), a CXCR4WHIM był obecny u 21 pacjentów (34%). Mutacje CXCR4WHIM obejmowały mutacje nonsensowne (16 CXCR4S338X i 2 CXCR4R334X) oraz mutacje zmiany ramki odczytu (1 S324fs i 2 S338fs). Wszyscy pacjenci z MYD88 typu dzikiego posiadali CXCR4 typu dzikiego, co było zgodne z wcześniejszymi ustaleniami.3,7 Nie zaobserwowano istotnych różnic linii podstawowej w zależności od statusu mutacji MYD88 lub CXCR4, z wyjątkiem częstszego występowania adenopatii wśród pacjentów z typem dzikim CXCR4 niż wśród osób z CXCR4WHIM (68,3% w porównaniu z 33,3%, P = 0,01), wyniki zgodne z poprzednimi obserwacjami.7 Mediana czasu leczenia wynosiła 19,1 miesiąca (zakres od 0,5 do 29,7).
Odpowiedzi
Średni poziom IgM w surowicy zmniejszył się z 3520 mg na decylitr do 880 mg na decylitr w czasie najlepszej odpowiedzi u wszystkich pacjentów (P <0,001). Przed rozpoczęciem terapii u 46 z 63 pacjentów (73%) poziom IgM w surowicy wynosił 3000 mg na decylitr lub więcej; po leczeniu, w czasie najlepszej odpowiedzi, 6 z 63 pacjentów (10%) miało poziom IgM w surowicy równy 3000 mg na decylitr lub więcej (P <0,001). Continue reading „Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd..”

Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd 9

Pleryksafor, antagonista CXCR4, zatwierdzony przez Food and Drug Administration do stosowania w mobilizacji komórek macierzystych, uwrażliwia komórki makroglobulinemii Waldenströma zaprojektowane do ekspresji receptorów CXCR4WHIM w celu poddania się apoptozie w odpowiedzi na ibrutinib.8,9. Możliwość długotrwałego stosowania pleriksu odnotowano u pacjentów z zespołem WHIM i trwają badania kliniczne innych inhibitorów CXCR4.33 Usprawnienia ogólnej i głównej odpowiedzi wystąpiły we wszystkich trzech podgrupach genomowych z przedłużoną terapią (> 6 cykli), ale były bardziej wyraźne u pacjentów z mutacjami MYD88L265PCXCR4WHIM. Krótki przebieg hamowania CXCR4 podczas początkowej fazy terapii ibrutinibem może w związku z tym wystarczyć do wywołania wcześniejszej i głębszej odpowiedzi na ibrutinib u pacjentów z makroglobulinemią Waldenströma, którzy mają mutacje CXCR4.
Ogólnie, toksyczne efekty leczenia były umiarkowane w tej wybranej populacji pacjentów. Ciężko leczeni pacjenci byli bardziej narażeni na klinicznie istotną neutropenię i małopłytkowość niż pacjenci z mniejszymi wcześniejszymi reżimami leczenia. Cztery przypadki krwawienia związane były z zabiegami lub suplementami z rybim olejem. Migotanie przedsionków związane z ibrutinibem wystąpiło u 3 pacjentów (5%), z których wszyscy mieli historię arytmii, a migotanie przedsionków powróciło po wstrzymaniu ibrutinibu. Continue reading „Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd 9”

Pierwotna marskość żółciowa związana z wariantami HLA, IL12A i IL12RB2 ad 5

Najbardziej znaczące markery według metody EIGENSTRAT – rs2856683, rs9275312, rs9275390 i rs7775228 – mapują region pomiędzy genem HLA-DQB1 kodującym główny kompleks zgodności tkankowej (MHC) klasy II, łańcuch DQ . i HLA – gen DQA2, który koduje MHC klasy II, łańcuch DQ . 2. Wartości P z analizy PLINK dla tych asocjacji wynosiły od 1,70 × 10-10 do 8,58 × 10-17, z ilorazami szans dla pacjentów w porównaniu z kontrolami od 1,81 do 2,01. Wysoce znaczące sygnały asocjacyjne (zgodnie z analizą PLINK) pokazano również dla dziewięciu innych SNP mapujących w lub blisko genów w regionie HLA: C6orf10, który koduje otwartą ramkę odczytu chromosomu 6 10 (P = 5,62 x 10-10); HLA-DPB1, który koduje łańcuch MHC klasy II, łańcuch DP . Continue reading „Pierwotna marskość żółciowa związana z wariantami HLA, IL12A i IL12RB2 ad 5”