Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd 8

Ulepszenia poziomu IgM i hemoglobiny w surowicy wystąpiły nawet u pacjentów ze skromnymi lub bez zmian w obciążeniu szpiku kostnego; sugeruje to, że mechanizm inny niż usuwanie guza może przyczynić się do korzyści klinicznej z ibrutynibem u pacjentów z makroglobulinemią Waldenströma. W przypadku makroglobulinemii Waldenströma obserwowano niezgodność między stężeniem IgM w surowicy a obciążeniem szpiku kostnego. Inne leki stosowane w leczeniu waldenström. 25-28 Substrat BTK STAT5A reguluje wydzielanie IgM w tych komórkach nowotworowych, a jego selektywne hamowanie przez ibrutinib mogło przyczynić się do wczesnych niezgodności. 29,30 Przemijające podwyższenie poziomu IgM w surowicy zwykle występowało w okresach, w których lek był wstrzymywany z powodu efektów toksycznych lub procedur, a poziomy te zmniejszyły się wraz z ponowną terapią.
Na terapię ibrutinibem miało również wpływ choroba pozajelitowa; 68% pacjentów miało zmniejszoną lub zlikwidowaną adenopatię, a 57% miało zmniejszoną splenomegalię podczas obrazowania seryjnego TK. Rozdzielczość złośliwych wysięków w opłucnej wystąpiła również u 2 z 3 pacjentów. Postępująca neuropatia obwodowa związana z IgM spowodowała rozpoczęcie terapii u 9 pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali rituksymab. W trakcie leczenia wystąpiła subiektywna poprawa lub stabilizacja objawów u tych pacjentów. Te odkrycia są szczególnie zachęcające, biorąc pod uwagę trudny charakter leczenia związanej z IgM neuropatii obwodowej w makroglobulinemii Waldenströma.23,31 Do 25% pacjentów z makroglobulinemią Waldenströma ma obwodową neuropatię związaną z paraproteiną, a rytuksymab pozostaje podstawą leczenia. Niedawne badanie kontrolowane placebo nie wykazało obiektywnych dowodów na poprawę objawów po zastosowaniu rytuksymabu u pacjentów z neuropatią obwodową związaną z IgM.32 Ponadto rytuksymab często może wywoływać zaostrzenie w poziomach IgM w surowicy, które mogą nasilać objawy neuropatii obwodowej.23, W naszym badaniu nie zaobserwowano zaostrzenia IgM u żadnego z 63 pacjentów, którzy otrzymywali ibrutinib.
Ogólny i główny odsetek odpowiedzi był najwyższy wśród pacjentów z MYD88L265PCXCR4WT (odpowiednio 100% i 91,2%), a następnie z MYD88L265PCXCR4WHIM (85,7% i 61,9%) oraz z MYD88WTCXCR4WT (71,4% i 28,6%). Chociaż te odkrycia są oparte na małej grupie pacjentów z makroglobulinemią Waldenströma, prawdopodobnie odzwierciedlają zależność BTK od sygnalizacji wyzwalanej przez MYD88L265P i wewnętrznej oporności nadawanej przez mutacje CXCR4WHIM w komórkach makroglobulinemii Waldenströma.2,4,8-10 Ponadto, homing szpiku kostnego z Komórki makroglobulinemii Waldenströma zaprojektowane do ekspresji receptora CXCR4S338X mogą być hamowane przez przeciwciało blokujące CXCR4; jest to istotne odkrycie, ponieważ zrąb szpiku kostnego chroni komórki nowotworowe przed wieloma środkami terapeutycznymi.10 Te spostrzeżenia mogą również pomóc wyjaśnić, dlaczego częstość występowania limfocytozy obwodowej wywołanej przez ibrutinib była wyższa wśród pacjentów z MYD88L265PCXCR4WT niż wśród pacjentów z MYD88L265PCXCR4WHIM. Mogą one również odpowiadać za lepszą kategoryczną odpowiedź u pacjentów z bardziej wyraźną limfocytozą obwodową.
Te odkrycia prawdopodobnie również zwiastują wysiłki w celu połączenia antagonistów CXCR4 z ibrutinibem u pacjentów z mutacjami CXCR4WHIM
[przypisy: pokrowce antyroztoczowe, Upadłość transgraniczna, amyloza ]

Powiązane tematy z artykułem: amyloza pokrowce antyroztoczowe Upadłość transgraniczna