Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd 6

Wszyscy mieli odpowiedź i żadna nie wymagała dodatkowej plazmaferezy do końca cyklu 2. Jeden pacjent wymagał plazmaferezy dla nabytego niedoboru czynnika VIII. Miał odpowiedź i nie wymagał dalszej plazmaferezy. Spontaniczne krwawienie, które wywołało terapię, również ustąpiło, a on nadal przyjmował ibrutinib. Okres leczenia
Mediana czasu leczenia wynosiła 19,1 miesiąca (zakres od 0,5 do 29,7); 43 pacjentów (68%) nadal przyjmowało leczenie po zablokowaniu bazy danych (19 grudnia 2014 r.). Przyczyny przerwania leczenia obejmowały brak odpowiedzi (1 pacjent), postępującą chorobę (7 pacjentów), trombocytopenię zaostrzoną po leczeniu (1 pacjent), krwiak po biopsji szpiku kostnego (1 pacjent), przedłużone wstrzymywanie leku z powodu infekcji niezwiązanej z ibrutinibem ( pacjenta), mielodysplazji i ostrej białaczce szpikowej związanej z delecją początkową 5q związaną z wcześniejszymi terapiami (1 pacjent), transformacją choroby prawdopodobnie związaną z poprzednią terapią analogiem nukleozydu (2 pacjentów), terapią przeciwnowotworową dla raka odbytnicy (1 pacjent), niekompatybilną z ibrutinibem leczenie (1 pacjent), decyzja pacjenta o zastosowaniu komercjalnego ibrutinibu (2 pacjentów), trudności w podróży (1 pacjent) i terapia alternatywna (1 pacjent).
Bez progresji i całkowite przeżycie
Rycina 3. Rycina 3. Krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego i całkowitego przeżycia bez progresji. Przy włączeniu 63 pacjentów 60 pacjentów żyło w dniu, w którym baza danych była zablokowana. Krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia bez progresji u wszystkich 63 pacjentów pokazano na Figurze 3A i dla całkowitego przeżycia na Figurze 3B. Po 24 miesiącach szacowany czas przeżycia wolnego od progresji wynosił 69,1% (95% CI, 53,2 do 80,5), a szacowana stopa całkowitego przeżycia wynosiła 95,2% (95% CI, 86,0 do 98,4). Wśród pacjentów z postępującą chorobą mediana czasu do progresji wynosiła 9,6 miesiąca (zakres od 3,5 do 19,4), jeśli dane dotyczące zdarzeń transformacji były ocenzurowane, i 9,5 miesiąca (zakres od 3,5 do 19,4), jeśli uwzględniono dane dotyczące zdarzeń transformacji. Analiza podgrup wykazała, że wysoki wynik IPSS przed terapią, więcej niż trzy wcześniejsze schematy leczenia i genotyp MYD88WT CXCR4WT wiązały się z niższymi wskaźnikami przeżycia wolnego od progresji (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym).
Toksyczne efekty
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane związane z terapią Ibrutinib. Tabela 2 lub wyższe efekty toksyczne związane z leczeniem przedstawiono w Tabeli 2. Neutropenia stopnia 3 lub wyższego wystąpiła u 9 pacjentów (14%), z których 7 (78%) otrzymał trzy lub więcej wcześniejszych terapii (P = 0,05). Małopłytkowość stopnia 3 lub wyższego wystąpiła u 8 pacjentów (13%), z których 7 (88%) otrzymało trzy lub więcej wcześniejszych terapii (p = 0,01). Neutropenia i małopłytkowość związana z neutryną były odwracalne, chociaż wymagały zmniejszenia dawki u 3 pacjentów i przerwania leczenia u 4 pacjentów.
Krwawienia stopnia 2. lub wyższego wystąpiły u 4 pacjentów (2 z nich miało epistaksę, a 2 z nich miało krwawienie pozabiegowe przed wprowadzeniem zmiany do mandatu w celu wstrzymania podawania ibutynibu). Suplementy oleju z ryb przyczyniły się do obu epistaksji stopnia 2, a te zdarzenia ustąpiły, gdy te suplementy zostały przerwane.
Infekcje, które były co najmniej w możliwie dużym stopniu związane z ibrutinibem, były nieliczne, a w większości przypadków u pacjentów z zakażeniami występowała wcześniejsza hipogammaglobulinemia IgA i IgG.
[więcej w: Rezonans Warszawa, psychoterapia wrocław, psychiatra poznań ]

Powiązane tematy z artykułem: psychiatra poznań psychoterapia wrocław Rezonans Warszawa