Ibrutynib w poprzednio leczonej makroglobulinemii Waldenströma cd 5

Zaangażowanie szpiku kostnego określono za pomocą bezpośredniej oceny morfologicznej po wybarwieniu hematoksyliny i eozyny w przekroju histopatologicznym i wyliczeniu komórek limfoplazmatycznych zajmujących przestrzeń międzyfluorową na kompletnych reprezentatywnych preparatach. Częstość ogólnej odpowiedzi była podobna niezależnie od wieku wyjściowego (<65 vs. .65 lat), wyniku oceny sprawności ECOG (0 vs. .1), wyniku międzynarodowego testu prognostycznego (IPSS) dla pacjentów z makroglobulinemią Waldenströma (patrz Tabela S1 w dodatkowym dodatku, dostępne w), 15 poziom .2-mikroglobuliny w surowicy (.3 vs.> 3 mg na litr), poziom hemoglobiny (<11 vs. .11 g na decylitr), poziom IgM w surowicy (<4000 vs .4000 mg na decylitr), zajęcie szpiku kostnego (<50% w porównaniu z . 50%), przed nawrotem choroby lub oporną na leczenie oraz liczbę wcześniejszych schematów leczenia (1 do 3 w porównaniu z> 3). Szybkość odpowiedzi głównej była również podobna w większości podgrup podstawowych (ryc. 1A i 1B), a odsetek odpowiedzi był podobny we wszystkich trzech uczestniczących instytucjach.
Ryc. 2. Ryc. 2. Wpływ statusu mutacji MYD88 i CXCR4 na zmiany związane z Ibrutinibem w surowicy IgM i poziom hemoglobiny. Poziomy IgM w surowicy (panel A) i poziomy hemoglobiny (panel B) w czasie najlepszej odpowiedzi u 63 pacjentów z Makroglobulinemia Waldenströma uległa stratyfikacji według statusu mutacji MYD88 i CXCR4. Grube linie poziome reprezentują wartości mediany, a dolna i górna granica skrzynek międzykwartylami. I bary zawierają punkty danych, które są w odległości 1,5 razy między kwartylem z pierwszego lub trzeciego kwartylu.
Ogólny i główny odsetek odpowiedzi był najwyższy wśród pacjentów z genotypem MYD88L265PCXCR4WT (odpowiednio 100,0% i 91,2%), a następnie MYD88L265PCXCR4WHIM (85,7% i 61,9%) i MYD88WTCXCR4WT (71,4% i 28,6%) (Figura 1A i 1B). U pacjentów z mutacjami MYD88L265PCXCR4WHIM poprawiono ogólny i główny odsetek odpowiedzi we wszystkich trzech podgrupach genomowych z przedłużoną terapią (> 6 cykli) (ryc. S1 w dodatkowym dodatku). Na najlepsze odpowiedzi w surowicy IgM (Figura 2A) i hemoglobina (Figura 2B) miał również wpływ genotyp nowotworu; udoskonalenia były najbardziej widoczne u pacjentów z MYD88L265PCXCR4WT i najmniej oczywistymi u osób z MYD88WTCXCR4WT.
Rozpoznana metodą TK adenopatia (.1,5 cm) była obecna u 37 pacjentów na początku badania. Obrazowanie seryjne u 35 pacjentów wykazało zmniejszenie lub ustąpienie adenopatii u 25 pacjentów (68%), stabilną adenopatię u 9 pacjentów (24%) i zwiększoną adenopatię u pacjenta (3%). Dwóch pacjentów przerwało badanie, zanim konieczne było powtórne obrazowanie.
Spośród siedmiu pacjentów z powiększeniem śledziony stwierdzonym w badaniu TK (.15 cm), śledziona była zmniejszona u 4 pacjentów (57%), stabilna u 2 pacjentów (29%) i nie mogła być oceniona u pacjenta (14%) po planowej splenektomii . Dziewięciu pacjentów (14%), z których 3 miało przeciwciała przeciwko glikoproteinie związanej z mieliną, otrzymywało ibutinib w kierunku progresywnej neuropatii czuciowej związanej z IgM. U wszystkich 9 pacjentów uzyskano odpowiedź, a subiektywna poprawa obwodowej neuropatii czuciowej wystąpiła u 5 pacjentów i pozostawała stabilna u 4 pacjentów w trakcie leczenia.
Objawowa nadmierna lepkość związana z postępującą chorobą, która wymagała plazmaferezy, spowodowała rozpoczęcie podawania ibrutynibu u 4 pacjentów
[patrz też: wieszaki na medale, asumin, pokrowce antyroztoczowe ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin pokrowce antyroztoczowe wieszaki na medale