Daclizumab HYP versus Interferon Beta-1a w nawrotowym stwardnieniu rozsianym cd 7

Pięciu pacjentów (1%) w grupie leczonej daclizumabem HYP i trzech (<1%) w grupie otrzymującej interferon beta-1a przerwało leczenie z powodu zakażenia. Często występujące zakażenia (u . 10% pacjentów w obu grupach) to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (u 25% pacjentów w grupie leczonej daclizumabem HYP i 21% pacjentów w grupie interferonu beta-1a), zakażenie górnych dróg oddechowych (u 16% pacjentów). i 13%, odpowiednio) i infekcja dróg moczowych (odpowiednio 10% i 11%). Grupa leczona daclizumabem HYP i interferonem beta-1a miała podobną częstość zakażenia wirusem herpes (odpowiednio 8% i 7%), w tym zakażenie herpes zoster (odpowiednio 1% i 1%). Poważne zakażenie stwierdzono u 4% pacjentów w grupie leczonej daclizumabem HYP i 2% pacjentów w grupie interferonu beta-1a (tabela S6 w dodatkowym dodatku). Poważne infekcje, które zgłaszano u więcej niż jednego pacjenta podczas badania, to: zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie tkanki łącznej i infekcja wirusowa. Podczas badania nie zgłoszono przypadków postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii lub zakaźnego zapalenia mózgu.
Zdarzenia skórne (np. Wysypka, egzema, łojotokowe zapalenie skóry, trądzik, rumień i świąd) zgłaszano u 37% pacjentów w grupie otrzymującej daclizumab HYP iu 19% pacjentów w grupie otrzymującej interferon beta-1a, co doprowadziło do przerwania leczenia. odpowiednio u 5% pacjentów i 1% pacjentów. Najczęstszymi zdarzeniami skórnymi były wysypka (u 7% pacjentów w grupie leczonej daclizumabem HYP i 3% w grupie interferonu beta-la) oraz wyprysk (odpowiednio 4% i 1%). Poważne zdarzenia skórne zgłaszano u 2% pacjentów w grupie leczonej daclizumabem HYP oraz u mniej niż 1% pacjentów w grupie otrzymującej interferon beta-1a (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Poważne zdarzenia skórne, które wystąpiły u więcej niż jednego pacjenta, to zapalenie skóry i obrzęk naczynioruchowy.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych zgłaszano u 3% pacjentów z grupy leczonej daclizumabem HYP i 2% pacjentów z grupy interferonu beta-1a, z ciężkimi zaburzeniami wątrobowo-żółciowymi odpowiednio w 1% i mniej niż 1% (Tabela 3). Zdarzenia ze strony wątroby wystąpiły u 16% pacjentów z grupy leczonej daclizumabem HYP i u 14% pacjentów z grupy interferonu beta-1a, z poważnymi zaburzeniami wątroby występującymi odpowiednio w 1% i mniej niż 1% (Tabela 3 i Tabela S8 w Dodatku Uzupełniającym).
Zwiększenie aminotransferazy alaninowej lub aminotransferazy asparaginianowej powyżej 5-krotności górnej granicy prawidłowego zakresu wystąpiło u 6% pacjentów w grupie leczonej daclizumabem HYP oraz u 3% pacjentów z grupy interferonu beta-1a (Tabela 3). ). Zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych obserwowano częściej podczas pierwszego roku leczenia interferonem beta-1a niż podczas pozostałej części badania i były one równomiernie rozłożone w czasie podczas leczenia daclizumab HYP. Wśród pacjentów, u których aktywność aminotransferazy wątrobowej była zwiększona co najmniej 3-krotnie ponad górną granicę prawidłowego zakresu i zwiększenie całkowitego stężenia bilirubiny większe niż 2-krotność górnej granicy prawidłowego zakresu, jeden pacjent w każdej grupie profil wątroby, który został oceniony przez niezależną komisję jako spełniający kryteria prawa Hysa11 na podstawie wyniku prawdopodobieństwa lub wyższego12 (Tabela 3).
Nie zaobserwowano różnic między grupami pod względem występowania potencjalnie istotnych klinicznie hematologicznych nieprawidłowości laboratoryjnych (tabela S9 w dodatkowym dodatku)
[przypisy: gdynia psycholog, psychoterapia wrocław, anatomia palpacyjna ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna Gdynia psycholog psychoterapia wrocław